Hayatı Yaşanır Kılmak İstiyorsan Bunu Yapmak Zorundasın

En son ne zaman kendinle başbaşa kaldın?

Hayır , gerçekten.

Ne zaman bir kafeye gidip kendine bir şeyler ısmarladın? Ne zaman en sevdiğin restaurantta yer ayırtıp kendini yemeğe çıkardın? Ne zaman çok sevdiğin yerlere tek başına gittin? Ne zaman bi kadeh kaldırdın kendine?

Peki en son bunu yaptığında kimdin?

“Ya nasıl sorular bunlar Ceren…”

Evet haklısınız sadede gelelim hadi.

Diyorum ki kalabalığın içinde kendimizi kaybediyoruz. Ondan bi’ fikir, bundan bi tavsiye derken kendimiz ne hissediyoruz, ne düşünüyoruz, neyi seviyoruz, hangisi bizim fikrimiz, hangisi başkasından etkilendiğimiz bir düşünce, hepsi birbirine giriyor… Bir süre sonra başkaları gibi davranmaya, başkaları gibi düşünmeye, başkaları gibi konuşmaya başlıyoruz belki de. Bu bir ayıp değil, bu insanoğlu için çok normal. Asimile olmak çok kaba ve abartılı bir tabir belki. Fakat ayak uydurmaya, uyum sağlamaya meyilliyiz biz.

İşte bu yüzden, uyum sağlamadan önce, kalabalıktan uzakken, sadece bizken kim olduğumuzu unutmamak lazım. Kendimden uzaklaştığımda düşünceler beni yer bitirir ve işin kötüsü hangisinin benim gerçek düşüncem olduğunu bile ayırt etmekte zorlanırım.

*Anlık dipnot: Şu an dünyanın en güzel, en yeşil kafesinde, muhteşem müzikler, ay ışığı, cırcır böcekleri, lezzetli bir ice latte ve hafif bir esinti eşliğinde bu yazıyı yazıyorum size. Yanıma oturan anne-kız olduğunu tahmin ettiğim kişilerden anne olduğunu tahmin ettiğim kişi “Bak ne güzel tek başına oturmuş çalışıyor.” dedi. Kız sanki buradan sonra ne yazacağımı biliyormuşçasına “ay yok sıkılırım ben” cevabını verdi ve gömüldü telefonuna… 🙂

İşte tam da buydu bahsetmek istediğim. Şimdi soruyorum size,

…bir insanın kendinden sıkılmasından daha korkunç ne olabilir bu hayatta?

Kendinden bile sıkılan insan neyden sıkılmaz ki? Evet korkunç diyorum çünkü eninde sonunda kalacağımız kişinin kim olduğunu zannediyoruz? Ken-di-miz-le kalacağız. Günün sonunda, mesainin sonunda, biten o ilişkinin sonunda, her şeyin sonunda kendimizle kalacağız. Bu hayatı yaşanabilir kılmak istiyorsak kendimizden sıkılma lüksümüz yok bizim.

Tam da bu yüzden ne yapıp edip kendimizle vakit geçirmekten keyif almayı öğrenmek zorundayız. Bakın bu güne kadar belki de hiç “zorundayız” kelimesini kullanmamışımdır burada. Çünkü her şeyin göreceli olduğunu çoktan kabul etmiş, zorunlulukların olmadığına inanmışımdır. Fakat bu mesele şaka değil. 🙂

Siz kendinizden sıkılanlardan olmayın.

Siz koşullardan bağımsız olun.

Siz kimsenin ilgisine ve sevgisine muhtaç olarak geçirmeyin günlerinizi.

Siz, siz olun ve kendinizle kalmaktan çok ama çok keyif alan biri olun.

Sizi seviyorum.

 

Bunlar da ilgini çekebilir:

En Çok Ben Sevdim Beni!

Kendine Aşık Ol, Dünya Sana Aşık Olsun

İlişkide Yapabileceğin En Güzel Şey

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir