En Çok Ben Sevdim Beni!

Bugün eski fotoğrafları kurcalarken bundan iki sene önce tam bu zamanlara döndüm. İçim sıcacık oldu. Hatırladım. Ben olmayı hatırladım, bir olmayı hatırladım. Hayatımın en kötü günlerini yaşayacağımı zannederken hayatımın en güzel günlerini yaşadığım bir yazdı. Ben olmayı öğrendiğim, kendi elimden tutup kendimi ayağa kaldırdığım yazdı. O yaz ne güzel bir yazdı…

large.jpg

Yüksek dozda bağımlılık duyduğum uzun bir ilişkiden çıkmışım. Üstelik kendimi bildim bileli bugüne kadar hiç ilişkisiz kalmamışım, tek olmak ne demek bilmiyorum… Bütün arkadaşlarım aynı dönemde sanki inadına yapar gibi deliler gibi aşık olmuş, kelebekler gibi uçuşuyorlar ortalarda. Ben yalnızım, kimse farkında değil, korkuyorum. Nasıl yaşanır, ne yapılır bilmiyorum. Günler nasıl geçer, insanlar ne yapar ilişkileri yokken bilmiyorum.

Sağıma baktım, soluma baktım, önüme arkama baktım kimse yok… Ben de mecbur daha önce hiç bakmadığım, elimde kalan son yere bakmak zorunda kaldım. İçime… Korkularımı kendime anlattım, kendimi dinledim sonra geçtim karşıya kendime öğütler verdim. Onu bunu boşver sence sana hangi saç rengi yakışır dedim, kendime sordum, kendim cevapladım. Üzülmek mi istiyorsun, gel üzülelim dedim. Açtım bir şarap bir de spotify, kendimle kadeh tokuşturdum. Ben hiç suşi yemeye cesaret edemedim dedim, tuttum kendimi kolumdan yemeye götürdüm. Kalk hava alalım dedim, taktım kulaklığı gece sokaklarda yürüdüm. Yavaştan gelen sonbaharın serininde kendime en sevdiğim kahveden ısmarlayıp ürpererek içtim. Okumak isteyip zaman bulamadığım için okuyamadığım bütün kitapları okudum. Görüşmek isteyip denk gelemediğim için görüşemediğim tüm arkadaşlarımla görüştüm. Eleştirdiğim herkesi anlamaya başladım. Selam vermediklerime selam, anlam veremediklerime anlam vermeye başladım. Yeni arkadaşlarım oldu, onlar da yeni bakış açılarım gibi güzellerdi.

Değiştim, çok değiştim.

O yaza kadar hep başkasıyla paylaştığım hayatın bir parçası olmuşken, o yaz tüm hayatım kendimden ibaretti. Kimsenin etkisi ve yönlendirmesi altında kalmadan sadece ben olabildim. Ben gibi güldüm, ben gibi konuştum, ben gibi düşündüm. Kimse söylemese bile ben hep kendime “Seni anlıyorum, ne yaparsan yap yanındayım.” dedim. Ne yaparsam yapayım yanımda oldum. Elimi hiç bırakmadım, kendimden hiç şüphe duymadım. En çok ben sevdim beni. Dünyanın en güzel sevgisini tattım.

Şimdi ne zaman aklıma gelse içim sıcacık olur. “Ben” olduğum yazı hiç unutmam ve ne zaman ben’den uzaklaşsam, ne zaman kendimi yıpratmaya kalksam aklıma o yaz gelir.

“Unutma!” derim kendime “Ben senin en yakınınım, en çok ben seviyorum seni.”

En güzel yazıma sevgilerle…

tumblr_mho7jgPUWY1rwtsdlo1_500


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s